Дали се согласувате со тезата дека постои двоен стандард во однос на текстилните работници, тоа е дека ние сме помалку подготвени да го прифатиме и да се заинтересираме за нивното угнетување колку повеќе вклучува расни и/или незападни луѓе?

Можноста за градење на масовно општествено движење прво мора да се помири со колонијалното и расистичкото минато кое денес се шири во западната култура. Културната, а често и географската оддалеченост може да биде причина за недостатокот на вклученост на многу луѓе во ова прашање. Понекогаш, дури и оние кои се лично посветени на каузата може да имаат тенденција да заземат позиција на "(бел) спасител" во нивниот пристап кон активизмот во оваа смисла. Со деколонизација на погледот на состојбата на текстилниот работник, во неговата и на други територии, е можно да се создаде широко, цврсто и недопрено движење, како што ние предлагаме. Но кои алатки и техники си ги даваме за да се справиме со ова прашање, и надворешно и внатрешно?