Aantekeningen van een workshop met werknemers en vakbondsvertegenwoordigers uit Servië

De strijd van de vakbonden in Servië wordt geconfronteerd met institutionele en economische obstakels die een directe bedreiging vormen voor het idee van een rechtvaardige transitie en effectieve vrijheid van vereniging. Vakbondsvertegenwoordigers staan bloot aan directe repressie. Voorbeelden van 48 strafrechtelijke aanklachten tegen één vertegenwoordiger en het ontslag van vakbondsleiders tonen aan dat de vrijheid van vereniging slechts een naam is. In een dergelijke positie mist de vakbond de macht om werknemers te leiden, te organiseren en te beschermen tijdens een overgangsproces, waardoor ze kwetsbaar zijn.

Er is een systemische kloof tussen wettelijke verplichtingen en implementatie. Het management claimt "onwetendheid" met betrekking tot veiligheidsproblemen omdat supervisors er niet in slagen rapporten door te geven. Dit bevestigt dat informatie en controle opzettelijk worden achtergehouden voor werknemers en vakbonden.

Problemen met giftige dampen en het ontbreken van filters tonen aan dat milieunormen worden genegeerd en dat werknemers met geprofiteerde dienstjaren de zwaarste risico's dragen, wat rechtstreeks in strijd is met het beginsel van rechtvaardige transitie.

Misbruik van subsidies: Werknemers hebben alleen een contract voor bepaalde tijd voor de duur van de overheidssubsidies. Dit bevestigt dat buitenlandse investeerders de staat gebruiken voor winstoptimalisatie op korte termijn in plaats van duurzame productie op lange termijn.

Niet-handhaving van overeenkomsten: Werkgevers passen de bepalingen van de arbeidswet en de cao toe die hen het beste uitkomen. Bovendien bewijst het vermijden van minimumloonverhogingen door het betalen van verjaardagsbonussen en het verlagen van ziekteverlofbonussen dat collectieve overeenkomsten niet effectief afdwingbaar zijn en dat werkgevers zich niet aan de wet houden.

Internationale solidariteit: De succesvolle coördinatie met een vakbond uit Italië om het kopende bedrijf ter verantwoording te roepen, bewijst dat de binnenlandse krachten onvoldoende zijn en dat er een wereldwijde beweging nodig is om de macht te verschuiven van merken naar vakbonden.

De wens van werknemers om minimale bonussen te behouden in plaats van systemische verbeteringen te vragen, benadrukt dat een cultuur van angst en economische onzekerheid de focus verschuift van systemische ecologische en planningseisen naar overleven op korte termijn.

De systematische repressie, de opzettelijke kloof in de communicatie over de veiligheids- en gezondheids- en milieurisico's op het werk, en de macht van wereldwijde merken om collectieve overeenkomsten te omzeilen, tonen aan dat de macht nog niet is verschoven naar de werknemers. Een rechtvaardige transitie is onmogelijk zolang de fundamentele rechten van werknemers, het recht om zich te organiseren en de afdwingbaarheid van contracten routinematig worden ondermijnd door lokaal management en internationale economische druk.