Geen echte macht zonder economische empowerment (economische empowerment eerst)

Wanneer werknemers nauwelijks genoeg verdienen om te overleven (ongeveer 1/3 van een leefbaar loon) zijn ze sterk afhankelijk van hun huidige baan, hoe slecht de arbeidsomstandigheden ook zijn. De angst om de baan te verliezen en het onvermogen om hun gezin te voeden, huur te betalen of in andere basisbehoeften te voorzien, is een krachtige valkuil die hen het zwijgen oplegt. Bovendien betekent een laag loon geen spaargeld en/of schuldslavernij, dus als ze worden ontslagen voor een organisatiepoging, hebben ze niets om op terug te vallen. Dit bestendigt de cyclus van exploatatie en elimineert elke macht die ze zouden kunnen hebben.
- Gebrek aan financiële en tijdsmiddelen voor de organisatie van de TU (lage lonen betekent lange overuren en/of extra banen)
- Economisch kwetsbare werknemers zijn gemakkelijker te bedreigen (dreiging van baanverlies, loonsverlagingen of fabriekssluiting/verplaatsing)
- Race to the bottom (concurrentie tussen overheden en leveranciers in lagelonenlanden maakt het onmogelijk voor een groep werknemers om een hoger loon te eisen) > het moet een systemische vraag zijn
- De strijd voor een leefbaar loon gaat niet alleen over inkomen; Het gaat fundamenteel om het herstellen van waardigheid, het mogelijk maken van collectieve actie (vakbondsvorming) en het opnieuw in evenwicht brengen van de macht binnen wereldwijde economische systemen.