Нема вистинска моќ без економско зајакнување

Кога работниците заработуваат едвај доволно за да преживеат (околу 1/3 од минималната плата), тие се многу зависни од нивната моментална работа, без оглед на тоа колку се лоши работните услови. Стравот од губење на работата и неможноста да ги прехранат своите семејства, да платат кирија или да покријат други основни потреби е моќна стапица која ги држи да молчат. Дополнително, ниските плати не значат заштеди и/или ропство, така што ако се отпуштени поради обид за организирање, тие немаат на што да се потпрат. Ова го овековечува циклусот на експлоатација и ја елиминира секоја моќ што може да ја имаат.
- Недостаток на финансиски и временски ресурси за организирање на ТУ (ниски плати значи долги прекувремени часови и/или дополнителни работни места)
- Економски ранливите работници се полесни за заканување (закани за губење на работни места, намалување на платите или затворање / преместување на фабриката)
- Трка до дното (конкуренцијата меѓу владите и добавувачите во земјите со ниски плати го оневозможува една група работници да бара повисока плата) - > тоа мора да биде системска побарувачка
- Борбата за минимална плата не е само за приход; Тоа е фундаментално за враќање на достоинството, овозможување на колективна акција (синдикализација) и ребалансирање на моќта во рамките на глобалните економски системи.